Μαρμελάδα δαμάσκηνο με σταφυλόζουμο

1 09 2008

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τα τελευταία χρόνια

 

 

 

 

 
–για ευνόητους λόγους- αποφεύγω τη ζάχαρη γι’αυτό αγοράζω μαρμελάδες Spin Span και Dalfour που είναι φιαγμένες μόνο με φρούτα και σταφύλι (στην ταμπέλα τους λέει ότι έχουν ακόμη λεμόνι και πηκτίνη). Και αφού τις κάνουν αυτοί γιατί να μην δοκιμάσω να τις κάνω κι εγώ; Αυτό σκέφτηκα, απελπισμένη, αφού δεν βρήκα σχεδόν καμμιά συνταγή χωρίς ζάχαρη (για την ακρίβεια όλοι γράφουν ότι η ζάχαρη είναι που τη πήζει τη μαρμελάδα, το ίδιο  υποστηρίζει και η μαμά μου που κάνει αχτύπητες μαρμελάδες με όλα τα φρούτα  και έχουμε να βγάζουμε τις υποχρεώσεις μας σε συγγενείς και φίλους  όλο το χρόνο…)

 

 

 

 

 

δαμασκηνα & σταφύλια

δαμασκηνα & σταφύλια

Πήρα, δαμάσκηνα,  ξανθοκόκκινα,  γινωμένα, ωραία και μεγάλα, από την ορεινή Αχαϊα   (ήταν 13 κομμάτια/800 γρ και έχει σημασία ο αριθμός θα δεις παρακάτω γιατί) τα έπλυνα καλά, τα χάραξα σε δυο πλευρές και τα έριξα στην κατσαρόλα με 450ml  σταφυλόζουμο, που βγήκε αφού πέρασα τα σταφύλια από το μύλο του πουρέ και κατόπιν σούρωσα τον πολτό σε τούλι μπομπονιέρας. (Σημείωση: Ηταν μάλλον πολύ δεν χρειαζόταν περισσότερο από 250-300 ml  ζουμί για την ποσότητα αυτή.)

 

 
 

 

βράσιμο

βράσιμο

Τα έβαλα να βράσουν για περίπου 20 λεπτά σε μέτρια προς δυνατή φωτιά και μετά πολύ προσεκτικά – γιατί καίνε και είναι επικίνδυνα- χρησιμοποιώντας δύο πηρούνια έβγαλα τα κουκούτσια και τις φλούδες. (Εδώ χρειάζεται ο αριθμός που λέγαμε παραπάνω για να βεβαιωθείς ότι έβγαλες όλα τα κουκούτσια…) Μετά τα ξανάβαλα στη φωτιά για να δέσει η μαρμελάδα. Το άρωμα και η γεύση οφείλω να σου πω ότι ήταν εξαιρετικά σ’αυτή τη φάση!!!  Εδώ όμως έκανα ένα λάθος, για την ακρίβεια τρία λάθη που θα τα αποφύγω την επόμενη φορά. Πρώτον, φοβήθηκα ότι η μαρμελάδα μου δεν θα πήξει και χρησιμοποίησα ένα φακελάκι  πηκτίνη Dr Oetker  που δυστυχώς κατ’εμέ της χάλασε τη γεύση (να σου πω βέβαια ότι η φίλη μου η Κατερίνα που τη δοκίμασε σήμερα δεν κατάλαβε τίποτα, αντίθετα μου είπε ότι της άρεσε πολύ). Την έκανε πώς να στο πω κάπως ματ, flat και ζελεδένια, με μια

δοκιμή

δοκιμή

υποψία χημείας, που δεν είχε προηγουμένως.  Δεύτερο από φόβο μήπως γίνει  ξινούτσικη έριξα και 2 κ.σ. καφετιά ζάχαρη, που όμως δεν την γλύκανε περισσότερο (δηλαδή ήθελε κιάλλη για να γλυκάνει ή καθόλου). Τέλος, την έλιωσα στο multi, ενέργεια άχρηστη επίσης γιατί όταν έχεις στο στόμα σου κομματάκια από το φρουτάκι τα απολαμβάνεις πολύ περισσότερο!

 

 

 

 

 

 Τα κουκούτσια τα έσπασα και έβγαλα από μέσα τα αμυγδαλάκια (δεν έχουν όλα), τα ψιλόκοψα και τα έριξα στο τέλος στη μαρμελαδίτσα. Της πάνε πάρα πολύ, έχουν μια ανάλαφρη γεύση πικραμύγδαλου  λένε, μάλιστα, ότι είναι και πολύ υγιεινά. Η ποσότητα μόλις που έφτασε για να γεμίσω δύο βαζάκια όλα κιόλα, όπου προηγουμένως είχα ρίξει από ένα γαρύφαλο και ένα κομματάκι ξύλο κανέλας. Σήμερα που την ξαναδοκίμασα, πάντως,  καλά κρυωμένη, έχω να σου πω ότι είναι απλά υπέροχη, ξινούτσικη και πάρα πολύ αρωματική! Ομως ακόμη καλύτερη έγινε στη συνέχεια η μαρμελάδα ροδάκινο ..

 

 

 

το βαζάκι της Κατερίνας

το βαζάκι της Κατερίνας

 

 

 

 

 

 

Tip:

Στο ψάξιμο που έκανα, πήρε το μάτι μου μια συνταγή μαρμελάδας με δαμάσκηνα όπου αντί για ζάχαρη είχε κατεψυγμένο χυμό μήλου. Σκέφτομαι, λοιπόν, να τη δοκιμάσω κι αυτή γιατί (στα καταστήματα με τα βιολογικά) υπάρχουν πολύ ωραία μηλόζουμα και άλλα ζουμιά όπως π.χ. από κράνι, βατόμουρα κλπ.

 

 

 

 

 

 

Ειδικά για το πήξιμο, θυμάμαι, την Ηρώ -μαμά μιας φίλης μου από τη Σμύρνη και εξαιρετική μαγείρισσα- που μας έλεγε να κρατάμε τα κουκούτσια από τα κυδώνια και τα μήλα και τα βάζουμε στο γλυκό (σε τουλπάνι)  γιατί το πήζει. Θα το δοκιμάσω κι αυτό και θα σου πω..

Advertisements




Μαρμελάδα ροδάκινο με σταφυλόζουμο

1 09 2008

Είναι μια πολύ ωραία μαρμελάδα γλυκόξινη χωρίς ζάχαρη!

το βαζάκι της Κατερίνας

το βαζάκι της Κατερίνας

Τι να τάκανα τα σταφύλια που μου έδωσε η μαμά μου; Είχαν αρχίσει να χαλάνε και δεν μ’αρέσει να πετάω, χθες,  λοιπόν, τάβαλα στο μούλτι (είναι πιο απλό από το μύλο, ξέρεις τώρα τι εννοώ…) τα σούρωσα στο τούλι και έβαλα το ζουμί στο μπουκάλι, αφού ήπια το μισό (αχ ήταν πάνγλυκο και τέλειο αυτό το ζουμάκι!!! Κάντο και θα με θυμηθείς).

 

Σήμερα το πρωί έπλυνα 5 μεγάλα ροδάκινα (1 κιλό) τάκοψα σε κομμάτια μαζί με τη φλούδα τους, έβγαλα τα κουκούτσια και καθάρισα το εσωτερικό τους εκεί που ακουμπάει στο κουκούτσι. Μετά, τα έβαλα στην κατσαρόλα, έριξα το κρύο σταφυλόζουμο (300ml)  που εντωμεταξύ είχε γίνει διαυγές – το ίζημα είχε κατακάτσει μετά από τόσες ώρες στο ψυγείο-  και τα έβαλα να βράσουν σε δυνατή φωτιά. Μετά από 20 λεπτά τα κατέβασα, τα ξεφλούδισα προσεκτικά (κρατούσα το κομμάτι με ένα πηρούνι και έσπρωχνα τη φλούδα να ξεκολήσει με ένα κοφτερό μαχαιράκι), τα έκοψα σε μικρότερα κομμάτια και τα ξανάβαλα στη φωτιά για λίγη ώρα ακόμη.

Είναι μια μαρμελάδα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ σε άρωμα, γεύση και υφή, μπορεί όμως να μην αρέσει σε όσους προτιμάνε τα γλυκά γλυκά. Θέλει προσοχή μόνο γιατί πιάνει εύκολα, μου έπιασε δύο φορές και την πρόλαβα στο τσακ, κανένα πρόβλημα όμως, τη  γύρισα  σε άλλη κατσαρόλα και έγινε μια χαρά. (Μετά έξυσα με το κουτάλι τα μισοκαμένα -είμαι πολύ λιχούδα βλέπεις…- και σου λέω ότι ήταν και αυτά υπέροχα)