Ομελέτα με πράσα και καρότα

Αντε να γράψω άλλη μια συνταγή από τις εύκολες, τις γρήγορες και τις αγαπημένες, που την έκανα πάλι σήμερα και πολύ τη χάρηκα.

2 πράσσα ψιλοκομένα

1 καρότο τριμμένο

Τα βάζεις στο τηγάνι με λίγο νεράκι να γιαχνιστούν (αν θέλεις γιαχνίζεις μόνο το πράσο και το καρότο το βάζεις μετά) Προσθέτεις λίγο λάδι και ανακατεύεις μέχρι να ροδίσουν ελαφρά.

Χτυπάς 2 αυγά – κατά προτίμηση βιολογικά γιατί είναι πιο νόστιμα- με λίγο νεράκι, αλατοπίπερο και μια πρέζα τριμένο μοσχοκάρυδο, ψιλοκομένο δυόσμο και στο τέλος ρίχνεις μέσα και μερικά κομματάκια blue cheese, η αλμύρα του σπάει τη γλύκα του πράσου και ταιριάζουν θαυμάσια. Ρίχνεις τα αυγά στο τηγάνι, καπακώνεις να ψηθεί από κάτω, την αναποδογυρίζεις να ψηθεί λίγο ακόμη και αυτό ήταν όλο/. ΚΑΛΗ ΟΡΕΞΗ.

ομελέτα με πράσο, καρότο και μπλε τυρί

Χριστούγεννα στο Μεγάλο Χωριό

Ηταν μια γερή ανάσα αυτό το ταξίδι, έμεινα βλέπεις 5 ολόκληρες μέρες.

Η παραμονή των Χριστουγέννων στην Ευρυτανία, όπως και ανήμερα ήταν μέρες λαμπρές με έναν ήλιο δυνατό και παγωμένο γαλανό ουρανό.

Στόλισα τα ξύλινα ζυμωτήρια που έχω βάλει στα παράθυρα, μούφερε κι ο ξάδελφος ένα ελατάκι και το μπήξαμε στο παρτέρι δίπλα στην πόρτα.  

 

Πήρα το κλαδευτήρι και την τσουγκράνα  καθάρισα και τα παρτέρια και τις γλάστρες μου από τα ξερά χορτάρια. Ισα που πρόλαβα δηλαδή γιατί την άλλη μέρα το πρωί που άνοιξα την πόρτα είδα αυτό το υπέροχο θέαμα.

Το δεντράκι μου ήταν κάτασπρο κιαυτό

Οι μέρες πέρασαν με βόλτες στα χιόνια -ήμουν έκπληκτη σαν μωρό παιδί γιατί τόσα χιόνια δεν είχα ξαναδεί στο χωριό μου και κάθε πρωί περίμενα ανυπόμονα να ξημερώσει για να πεταχτώ έξω- ωραία φαγάκια και προβληματισμένες κουβέντες με φίλους και συγγενείς για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας αυτές τις μέρες.

Το χωριό από την αυλή του Κώστα

Παρασκευή και Σάββατο χιόνιζε ασταμάτητα

 

Εξω από τα σπίτια εμφανίστηκαν γλυκούληδες μικροί Αη-Βασίληδες, όπως αυτός (επάνω) που έφιαξε η ξαδέλφη μου Ανθούλα για την εγγονή της την  Ιωάννα και άλλος ένας τσαχπίνης που συνάντησα έξω από τα Μπακατσέϊκα.

 

 

Τα πράγματα ήταν δύσκολα στο δρόμο, την πρώτη μέρα με δυσκολία καταλάβαινα που βρισκόμουν. Είναι βλέπεις όλα τόσο διαφορετικά όταν τα σκεπάσει το χιόνι

Για όσους έχουν πάει στο Μεγάλο Χωριό της Ευρυτανίας, αυτό είναι το Κεφαλόβρυσο, το αναγνωρίζετε;

 

Τελικά, εκεί που νόμιζα ότι είχα χαθεί, βγήκε η ξαδέρφη στο μπαλκόνι και με οδήγησε στο σπίτι!!! Θα επανέλθω όμως με φωτογραφίες της επόμενης μέρας.

Μους Λεμόνι

Το μους λεμόνι της Τζένης

 Δεν είχα καμμία διάθεση να γιορτάσω τα γενέθλιά μου φέτος. Αλλά το ταξίδι-αστραπή της αγαπημένης μας Ευγενίας που ήρθε για 2 μέρες στην Αθήνα, στάθηκε αφορμή την Παρασκευή το βράδυ να μαζευτούμε μερικοί φίλοι στο σπίτι μου. Φυσικά δεν είχα καμμιά διάθεση να φιάξω τούρτα και να ανάψω κεράκια. Ενα μπολ με μους λεμόνι ήταν ότι έπρεπε μετά τα κεμπάπ.

 Η συνταγή της Τζένης λέει:

 

1 μεγάλο πακέτο τυρί Philadelphia light ή 1 ½ μικρό

½ κουτί γάλα ζαχαρούχο

½ κιλό στραγγιστό γιαούρτι  ( λιπαρά 2% )

Κάτι λιγώτερο από 1 φλ. χυμό λεμόνι και το ξύσμα από 1 λεμόνι (βιολογικό)

(Εγώ έβαλα 2 μικρά  Philadelphia light, 1 κουτί γάλα ζαχαρούχο, 1 κιλό γιαούρτι, 1 ½ φλ. χυμό και ξύσμα από 2 λεμόνια και έγινε τέλειο).  

Χτυπάς καλά το τυρί με το μίξερ χειρός, προσθέτεις το γάλα και συνεχίζεις να χτυπάς για να ανακατευτούν καλά. Προσθέτεις το χυμό λεμονιού και ανακατεύεις, στη συνέχεια προσθέτεις  λίγο λίγο και το γιαούρτι (καλό είναι να το αφήσεις λίγη ώρα να στραγγίσει σε ένα τούλι) αν ακατεύοντας με ένα κουτάλι και στο τέλος ρίχνεις και το ξύσμα. Το γλυκάκι χρειάζεται να μείνει στο ψυγείο μερικές ώρες για να κρυώσει καλά. Είναι πολύ δροσιστικό και ευχάριστο ειδικά μετά από ψαρικά ή λιπαρό φαγητό.

(Μια «κολασμένη» παραλλαγή –που μόλις ανακάλυψα- είναι με ψίχουλα από μελομακάρονο…)

 Δεν προλάβαινα να μαγειρέψω.

Το φαγητό το παράγγειλα στον Σινάν, τον Κούρδο της γειτονιάς μου, που έχει ένα εξαιρετικό ψητοπωλείο, τη «Μικρά Ασία», Μοσχονησίων 20 & Θήρας κοντά στην πλατεία Αμερικής. Τα φιλαράκια μου γλύφανε τα δάχτυλά τους και πολύ ευχαριστήθηκα. Αρχίσαμε με καυτερό εζμέ (ντομάτα, κόκκινη πιπεριά, μαϊντανό και κρεμμύδι , όλα ψιλοκομμένα και ραντισμένα με ροδόνερο), τζατζίκι με δυόσμο, μελιτζανοσαλάτα και χούμους (λιωμένα ρεβίθια, κρεμμύδι, ταχίνι και λαδολέμονο)

Τυριά, χούμους, μελιτζανοσαλάτα, τζατζίκι και εζμέ

Συνεχίσαμε με παστουρμαδόπιτες Καισάρειας και ανατολίτικα τυροπιτάκια, μια τεράστια σαλάτα με ψιλοκομένα λαχανικά, κάπαρη, χυμό λεμονιού (πασπαλισμένη με σουμάκι), 3 διαφορετικά είδη κεμπαπ : ΄Αντανα –είναι το πιο απλό-,  μελιτζάνα κεμπάπ με κομάτια μελιτζάνας περασμένα στο σουβλάκι εναλλάξ με μπιφτέκια και το μελωμένο Μπεϊ ντί (αχ γιαβρί μου) που είναι μπιφτέκι με κασέρι και ντομάτα τυλισμένο μέσα σε σπιτικό φύλλο, ψημένο  και περιχυμένο με καυτερούτσικη σάλτσα ντομάτα και λιωμένο βούτυρο και γιαούρτι σακούλας πασπαλισμένο με φυστίκι από δίπλα . Μαζί με όλα αυτά μας έφερε ο Σινάν και πιλάφι με ρεβύθια, ντομάτες και πιπεριές ψητές στα κάρβουνα και πίτες βεβαίως. Ηπιαμε και ένα υπέροχο βιολογικό κόκκινο κρασί Νεμέας, το «Γνώθι Σαυτόν» που έφερε η Μαρία (αν το βρεις δοκίμασέ το οπωσδήποτε)  και γιαυτούς που θέλανε λευκό (γιατί περί ορέξεως ουδείς λόγος) ανοίξαμε το Πύργος Ιουλία (Chardonnay 100%  του Λαζαρίδη από την περιοχή της  Δράμας), το αγαπημένο του Φάνη. Κι αφού ξεπλύναμε τον ουρανίσκο μας με μους λεμόνι, συνεχίσαμε με τα προφιτερόλ του Τερκενλή που έφερε ο Ηλίας. Και από σήμερα δίαιτα, τα Χριστούγεννα φτάνουν.

 

Παστουρμαδόπιττες Καισαρείας

 

 

 

Μπεϊντί Κεμπάπ

Πιλάφι με ρεβύθια

 

΄Αδανα κεμπάπ & κεμπάπ με μελιτζάνα

σαλάτα

  

 

 

Η σούπα της σαλάτας

  

 

 

Το προφιτερόλ του Τερκενλή

 Και να μην το ξεχάσω. Η σαλάτα περίσσεψε, καθώς και τα καρότα και τα αγγουράκια που είχα κόψει σε μπαστουνάκια για να βουτάμε στα ντιπ. Σήμερα, λοιπόν, έριξα όλα μαζί τα λαχανικά στην κατσαρόλα μαζί με μπόλικα μπαχαρικά και έκανα μια ωραία σούπα που την πέρασα από το μούλτι. Επειδή μου βγήκε κάπως ξινούτσικη (είχε και κάπαρη βλέπεις) πρόσθεσα και ένα μπολ κολοκυθόσουπα με πράσο που είχε μείνει στην κατάψυξη και το αποτέλεσμα ήταν θαυμάσιο. Τη σέρβιρα καυτή με μια γενναία κουταλιά κατσικίσιο γιαούρτι σε κάθε πιάτο και τριμένο λαδοπαξίμαδο Κυθήρων. Είναι τέλειο να ρουφάς κρύο και ζεστό μαζί με τραγανό παξιμαδάκι.

 

Η επιστολή των φίλων του Αλέξη

Για να πάμε παρακάτω, μήπως είναι να αφουγκραστούμε τι θέλουν να μας πουν τα παιδιά;

Αυτή είναι η επιστολή των φίλων του αδικοχαμένου Αλέξη, που κυκλοφορεί ήδη στο διαδίκτυο. 

ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ.
ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

Δεν είμαστε τρομοκράτες, «κουκουλοφόροι», «γνωστοί-άγνωστοι».

ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ.
Αυτοί, οι γνωστοί-άγνωστοι….
Κάνουμε όνειρα – μη σκοτώνετε τα όνειρά μας.
Έχουμε ορμή – μη σταματάτε την ορμή μας.

ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ.
Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς.
Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο
για τη «βιτρίνα», παχύνατε, καραφλιάσατε,
ΞΕΧΑΣΑΤΕ.

Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε,
Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε,
να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους.
ΜΑΤΑΙΑ.

Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι,
έχετε κατεβάσει τα παντελόνια και

περιμένετε τη μέρα που θα πεθάνετε.
Δε φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε, δεν δημιουργείτε.
Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε.
ΥΛΗ ΠΑΝΤΟΥ
ΑΓΑΠΗ ΠΟΥΘΕΝΑ – ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ

Πού είναι οι γονείς;

Πού είναι οι καλλιτέχνες;
Γιατί δε βγαίνουν έξω:

ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Υ.Γ.: Μη μας ρίχνετε άλλα δακρυγόνα.
ΕΜΕΙΣ κλαίμε κι από μόνοι μας.

Μια Μωβ Σκιά

«Μια μωβ σκιά»

 Αρθρο του ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ για τα επεισόδια που έγιναν τον Μάιο του 1986. Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Το Τέταρτο»

 

«… Μια μωβ σκιά Μαΐου ξάπλωσε στον τόπο. Οσα συνέβησαν στα Εξάρχεια και στη Νομική Σχολή. Και στην οδό Σκουφά και Σόλωνος, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους ενόχλησαν τους Ελληνες πολίτες και αγανάκτησαν τον Τύπο ολόκληρο. Γιατί δεν τους εξολοθρεύουν και δεν τους σπάνε το κεφάλι. Γιατί δεν ρίχνουν δακρυγόνα. Και η Σύγκλητος και οι φοιτητές όλων των παρατάξεων, όλοι αγανακτισμένοι με τα τριάντα-εκατό παιδιά που δεν το βάζουν κάτω, δεν εννοούνε να παραδεχτούν πως η όποια ελευθερία ανήκει μόνο στους αστυνομικούς και τους ηλικιωμένους. Που δεν μπορούν να αντιληφθούν γιατί καταδιώκονται αδιάκοπα, προπηλακίζονται ατελείωτα και συνεχώς υποχρεούνται να δέχονται εξευτελισμούς. Κι ο προπηλακισμός αρχίζει από τον δάσκαλο, τον επιστάτη του σχολείου, από τον οδηγό και τον εισπράκτορα του λεωφορείου, απ’ τον καθηγητή και τον δημόσιο λειτουργό ώς τον δημόσιο υπάλληλο, από τους αξιωματικούς κι εκπαιδευτές στο κέντρο κατατάξεως ώς τον τυχαίο μοτοσικλετιστή της τροχαίας που θα του ζητήσει άδειες, ταυτότητες και πιστοποιητικά. Ως τον γιατρό του νοσοκομείου που θα τον πάνε σηκωτό, ύστερα από τη γροθιά του οργάνου της τάξεως. Και το γνωρίζουμε πολύ καλά.

Μια μωβ σκιά Μαΐου σκέπασε την Αθήνα. Κι όμως δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος, μια εφημερίδα ν’ αγανακτήσει και να διαμαρτυρηθεί, να καταγγείλει την αλήθεια για αυτό το τρίγωνο του αίσχους. Σκουφά, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους. Κι άρχισε μια σκόπιμη, ύποπτη κι έντεχνη σύγχυση τριών ασχέτων μεταξύ των περιπτώσεων. Οι νεαροί των Εξαρχείων να παρουσιάζονται ίδιοι με τους αλήτες των γηπέδων, τους επονομαζόμενους χούλιγκανς, και επιπλέον να καλλιεργείται η εντύπωση στην κοινή γνώμη, με στήλες ολόκληρες των θλιβερών εφημερίδων μας, ότι οι νέοι αυτοί, οι αναρχικοί, είναι οι βομβιστές και ίσως οι πιθανοί δράστες των δολοφονιών ή εμπρησμών. Και φυσικά, όταν με το καλό τελειώσει η δίωξη των εκατό, σαράντα ή είκοσι παιδιών και η όλη επιχείρηση στεφθεί με «επιτυχία», να πάρει τις διαστάσεις ενός πραγματικού θριάμβου… κατά του εγκλήματος. Την ίδια ώρα που δολοφονούνται εκδότες και οι δολοφόνοι δεν ανευρίσκονται. Δολοφονούνται πολίτες και οι δολοφόνοι δεν αποκαλύπτονται. Πεθαίνουν νέοι από ξυλοδαρμούς και οι δράστες κυκλοφορούν ανενόχλητοι και, τέλος, δεν… ανακαλύπτονται.

Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ’ αφέλεια, σ’ όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δεν συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος». (…) Κορίτσια κι αγόρια με γυαλιά, έτσι καθώς κοιτάτε με απορία κι αγανάκτηση για ό,τι συμβαίνει γύρω σας, είμαι μαζί σας. Και σας αγαπώ».

 

 ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 09/12/2008

 Για την αντιγραφή: kikitri

Καλά Χριστούγεννα!

Madras – Πειραιάς

www.madras.gr

Αυτή είναι η (ηλεκτρονική) διεύθυνση του καλύτερου Ελληνικού τεϊοπωλείου.

Και με την ευκαιρία να σας δείξω και την καινούργια του βιτρίνα!

Η καινούργια βιτρίνα της Μίμας

 

Συλλεκτικό σαμοβάρι (για τούρκικο τσάι) και μαντεμένια γιαπωνέζικη τσαγιέρα

Εκλεκτό μαύρο τσάι Κεϋλάνης

Χαρμάνι Χριστουγέννων αρωματισμένο με μπαχαρικά

Δεκέμβρης – Καλό μήνα!!!

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ

Μπήκε ο Δεκέμβρης ο μήνας μου!!!

Την περασμένη εβδομάδα στρώσαμε τα χαλιά,

έβρασα και τα πρώτα κάστανα.

Δευτέρα πρωί σήμερα και γράφω βιαστικά γιατί η δουλειά δεν περιμένει…

Οπως κάθε χρόνο αυτή την εποχή στα περιοδικά πνιγόμαστε στη δουλειά αλλά φέτος είναι ακόμη πιο δύσκολα τα πράγματα. Γιαυτό εξαφανίστηκα.  Ομως να που χαλάρωσα λίγο και είπα να πω μια καλημέρα.

Πέρασα τόσο ωραία το Σαββατοκύριακο!

΄Εβρεχε. Ετσι δεν πήγαμε με τη φιλενάδα μου στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου για περπάτημα όπως είχαμε κανονίσει. Γκρίνιαξα λίγο του τύπου: άμα είμαστε δηλαδή στο Παρίσι ή στο Βερολίνο και έβρεχε –άσε που θα έκανε και τρελλό κρύο ενώ εδώ είναι γλυκά-  δεν θα βγαίναμε έξω για περπάτημα; Αλλα άσε τώρα δεν είμαστε ούτε στο Παρίσι ούτε στο Βερολίνο, ούτε στη Βιέννη (αχ πόσο τη νοστάλγησα) στην Αθήνα είμαστε οπότε ο περίπατος αναβάλλεται.  

Φόρεσα όμως τις αγαπημένες μου μπότες, αυτές που ανάβουν τα λαμπάκια της μαμάς μου μόλις τις βλέπει, το τζιν μου και ένα κοντό δερμάτινο καφέ σακάκι, πήρα την ομπρέλα μου και περπάτησα μέχρι το Πλαίσιο για να αγοράσω τετράδια σπιράλ Sentio με σκληρό εξώφυλλο που μπορείς να γράφεις και στο πόδι και ένα μαύρο ντοσιεδάκι, το ασορτί του, που χωράει ακριβώς τα κομμένα φύλλα και από κει ανέβηκα στο Κολωνάκι.

Δεν είναι  Αμερικάνικες, δεν τις φοράνε cow boys, ιταλικές είναι από φίνο δέρμα και ωραίο κέντημα (αγορασμένες από του Σπηλιόπουλου στο Μοναστηράκι όπου κάνω παπουτσοθεραπεία από τα φοιτητικά μου χρόνια) και  πολύ τις κάνω κέφι. Τώρα που τις κοιτάζω βλέπω ότι παλιώσανε αλλά είμαι σίγουρη ότι θα συμφωνήσεις: γερνάνε ωραία.

Φόρεσα για πρώτη φορά και το αγαπημένο μου (για φέτος) κασκόλ!

Το βρήκα κρεμασμένο σε ένα κάγκελο στην είσοδο μιας πολυκάτοικίας. Ηταν εκεί και με περίμενε έναν ολόκληρο μήνα. Το έβλεπα και το ξανάβλεπα. Λέω δεν μπορεί όποιος το ξέχασε θα γυρίσει να το πάρει. Το ωραίο κασκόλ, όμως ήταν πάντα εκεί!!! Ναι ναι!!! Απίστευτο δεν είναι; Ρώτησα τριγύρω, τίποτα, κανείς δεν ήξερε κάτι γιαυτό. Είναι ένα έργο τέχνης φιαγμένο με πολύ αγάπη στου Missoni. Δεν μπορούσα να το αφήσω να πάει στα σκουπίδια. Θα ήταν μια πράξη βάρβαρη. Ηταν φθινόπωρο όταν το πήρε το μάτι μου και επειδή είναι (και) μάλλινο υπολογίζω ότι έμεινε εκεί πάρα πολύ καιρό, ποιος φοράει καλοκαιριάτικα μάλλινο κασκόλ για να του πέσει… Το πήρα τρυφερά και πρόσεξα ότι το είχαν κακομεταχειριστεί.  Ήταν  ξεμαλλιασμένο, είχε τρύπες και πολλές κλωστές τραβηγμένες να κρέμονται από παντού.  Το έπλυνα, έδεσα με προσοχή τα τραύματά του αφού τράβηξα τις κλωστές στην ανάποδη (με το βελονάκι) έραψα τις τρύπες προσεκτικά για να μη φαίνονται, έκοψα τις κλωστές που περισσεύανε και το πότισα με το άρωμά μου. Μα είναι υπέροχο τώρα.

Με τη Μάγγη συναντηθήκαμε, όπως είχαμε πει στο Sofia’s στη Βάλαωρίτου. Το προτιμάμε γιατί έχει λιγώτερο κόσμο -κάτι θα βρεις  εδώ όταν αλλού δεν πέφτει καρφίτσα. (Δαιμόνια αυτή η γυναίκα η Σοφία Πουλούδη που έχει και το Brasserie δίπλα, γνωστή μας από το Πάρκο Ελευθερίας και μπράβο της.)  Μας αρέσει να καθόμαστε στο μεγάλο τραπέζι του «μπακάλικου», στο πίσω μέρος του μαγαζιού, όπου μερικές φορές όλοι γίνονται μια παρέα. Φάγαμε τόσο ωραία! Ψητά λαχανικά με φλούδες παρμεζάνας (η Μάγγη επιμένει ότι ωμά λαχανικά πρέπει να τρώμε μόνο στο σπίτι και ποτέ έξω γιατί λέει δεν τα πλένουν καλά –εντάξει αυτό το κάνουμε όταν ταξιδεύουμε στην Ασία και την Αφρική, αλλά τι να της  πεις   τώρα… καλά είναι και τα ψητά) μια ωραία απλή μακαρονάδα με σάλτσα ντομάτα -ήταν ξινούτσικη γιατί την κάνανε με φρέσκια ντομάτα χωρίς ζάχαρη- και μια τάρτα (σε σφολιάτα) με μοτσαρέλα, λαχανικά (ψημένα και από πάνω ωμά φρέσκα, οπότε έφαγα και τα ωμά που λαχταρούσα ). Αχ ήταν υπέροχα. Ηπιαμε και τα κρασιά μας, κάναμε –όπως πάντα ωραίες κουβέντες- και φύγαμε για το σπίτι μέσα στην καλή χαρα.

Για παϊδάκια στον Παλιό Μονόλιθο

“Παλιός  Μονόλιθος”      

 Ο Μονόλιθος είναι ένα χωριό -ορεινό ας το πούμε γιατί κοιτάζει τη θάλασσα από ψηλά- στη Νοτιοδυτική πλευρά της Ρόδου. Ωραία η διαδρομή κάπου 1-1,5 ώρα από την πόλη και αξίζει να πας όταν βρεθείς στη Ρόδο, το εστιατόριο Παλιός Μονόλιθος άλλωστε είναι από μόνος του ένας γαστρονομικός προορισμός. Προσωπικά την έχω κατατάξει στη λίστα με τις καλύτερες ταβέρνες παραδοσιακού φαγητού και μάλλον την καλύτερη (μακράν) της Ρόδου. Οι ιδιοκτήτες, ο Μανώλης και η Δέσποινα Ηρώνια ανακαίνισαν τελευταία την παλιά οικογενειακή ταβέρνα που λειτουργεί από τις αρχές του 1920. Η Δέσποινα είναι Καστελλοριζιά και εκτός από τις συνταγές του δικού της νησιού μαγειρεύει με μεγάλη επιτυχία όλα τα ροδίτικα φαγητά . Το τηγάνισμά της είναι  αέρινο και όλα τα πιάτα της πανάλαφρα. Οτι δεις παρακάτω το δοκιμάσαμε μια και δυο φορές και όμως φύγαμε χωρίς καθόλου βάρος στο στομάχι. Τι φάγαμε; Θα στα δείξω, και στο λέω, μόνο που τα βλέπω μου τρέχουν τα σάλια.  

λαχανοντολμάδες

πιταρούδια με ρεβύθι και με κολοκυθάκι

παντζάρια με σκορδαλιά - η καλύτερη που έχω δοκιμάσει

 Η φωτογραφία είναι χάλια γιατί πέσανε αμέσως μέσα τα πηρούνια. Τέτοια σκορδαλιά δεν είχαμε ξαναφάει ποτέ, με δυσκολία λοιπόν την έβαλα στην άκρη για να τη φωτογραφίσω.

μελιτζανοσαλάτα με τρία τυριά

μανιτάρια με γέμιση σκόρδου και καρύδι

παϊδάκια

 

χαλβάς σιμιγδαλένιος

γιαούρτι με γλυκά του κουταλιού

Οι λαχανοντολμάδες ήταν εξαιρετικοί, πανάλαφροι και αρωματικοί, ξεχώριζες με ευκολία όλα τα υλικά τους -ήταν καλύτεροι και από της μαμάς μου πρέπει να το ομολογήσω- η μελιτζανοσαλάτα φίνα (Ψητή μελιτζάνα, τρία τυριά λιωμένα, φέτα, κεφαλογραβιέρα και ένα καπνιστό, μπόλικος μαϊντανός και κουκουνάρι, λίγη ντομάτα κομμένη σε κυβάκια) τα μανιτάρια ήταν ψητά και γεμισμένα με μια σάλτσα σκόρδου και καρύδι. Οι τυρομπουκιές ήταν επίσης εκλεκτές, τα πιταρούδια με ρεβύθι και τα πιταρούδια με κολοκύθι τηγανισμένα τέλεια, οι σαλάτες ολόφρεσκες και μυρωδάτες, μα το κορυφαίο ήταν τα παϊδάκια. Ναι τα παϊδάκια που τρώμε σε όλες σχεδόν τις ελληνικές ταβέρνες. Ομως όμοιά τους δεν έχεις ξαναφάει. Με το που δάγκωνες το τρυφερό τους κρέας γέμιζε το στόμα σου ζουμί σα νάτρωγες ντομάτα και ένιωθες ότι ήταν ποτισμένα με αλατάκι. Πρεσαλέ τα λένε οι Γάλλοι αυτά τα αρνάκια που δίνουν κρέας αλατισμένο γιατί τρώνε αλάτι, στο Μονόλιθο είναι ακόμη πιο νόστιμα γιατί γλείφουν το θαλασσινό αλάτι που μένει στα βράχια και τους δίνει μια νοστιμιά απίστευτη. Στο τέλος ήρθε σιμιγδαλένιος χαλβάς και γιαούρτι με γλυκά του κουταλιού. Τέλειο.

Η ταβέρνα είναι ανοιχτή όλο το χειμώνα τα Σαββατοκύριακα, έχει και ένα ωραίο μεγάλο τζάκι, σε περίπτωση όμως που βρεθείς εκεί μεσοβδόμαδα δεν θα μείνεις νηστικός. Απλά θα φας από το φαγητό της οικογένειας. Αν παλι πας με μεγάλη παρέα μπορείς να τους τηλεφωνήσεις και να κάνεις την παραγγελία σου. (22460-61276)

 

Φθινοπωρινές Διακοπές στη Ρόδο

Αυτό το ταξίδι στη Ρόδο ήταν το πρώτο προγραματισμένο -μήνες πριν- ταξίδι που έκανα στη ζωή μου. Για να δεσμευτώ μάλιστα είχα αγοράσει και το εισητήριο –ήμουν τυχερή γιατί βρήκα ένα πολύ φτηνό με την Aegean- από την περασμένη άνοιξη. Δεν ξέρω, κάπως γίνεται στη ζωή μου και δεν τα καταφέρνω ποτέ με τον προγραμματισμό, οπότε προτιμώ τα ταξίδια της τελευταίας στιγμής.

 

Ρόδος

 

Και πέρασα τόσο μα τόσο ωραία!!! Από την Πέμπτη το βράδυ 23 Οκτωβρίου μέχρι το πρωί της Τετάρτης 29, που έφυγα και πήγα κατευθείαν για δουλειά…

Το αδελφάκι μου ζει στη Ρόδο. Είναι ξεναγός, επέλεξε το νησί εδώ και χρόνια και έχει δίκιο. Μπορεί να κουράζεται πάρα πολύ το καλοκαίρι –δεν είναι δα και εύκολο μέσα στον καύσωνα να ανεβοκατεβαίνεις τα σκαλοπάτια της Λίνδου 2 και 3 φορές την ημέρα- αλλά αυτό το μέρος τον αποζημιώνει. Για σκέψου, να φεύγεις από το σπίτι σου με το ποδήλατο και σε πέντε λεπτά να είσαι στη δουλειά σου, π.χ. στο λιμάνι ή στην υπέροχη παλιά πόλη της Ρόδου! Και μόνο οι εικόνες που αντικρύζει καθημερινά αρκούν για να τον κάνουν να νιώθει μεγάλη ευχαρίστηση.  Κι εγώ , λοιπόν, αισθάνομαι εξ αιτίας του πολύ τυχερή.

 

Ρόδος, παλιά πόλη

 

Δεν βλεπόμαστε πολύ συχνά. Παλιότερα πέρναγε τους χειμωνιάτικους μήνες στην Αθήνα, τώρα όμως ακόμα και το χειμώνα προτιμάει να μένει στο νησί, έτσι «αναγκάζομαι» να πηγαίνω εγώ στη Ρόδο και αυτές οι διακοπές είναι για μένα πάντοτε γιορτή. 

 Προτιμώ να πηγαίνω στο νησί το φθινόπωρο που η δουλειά του αδελφού μου κοπάζει και έχει λίγο χρόνο και για μένα, εξάλλου το καλοκαίρι  η Ρόδος είναι πολύ ζεστή και πολύβουη, ενώ τώρα έχει μια γλύκα άλλο πράγμα.  Η θάλασσα είναι ακόμα ζεστή, ακόμα και Χριστούγεννα έχω κάνει μπάνιο χάρη σε κάποιες Ροδίτισσες κυράδες, που μου «αποκάλυψαν το μυστικό». Περπάταγα κάποτε στην παραλία  μπροστά από το ξενοδοχείο Mediterranean που έμενα τότε, πάνε 5-6 χρόνια νομίζω. Μια παρεούλα από γυναίκες μεγάλης ηλικίας κολυμπάγανε σε κύκλο, συζητάγανε  και κάθε τόσο σκάγανε στα γέλια. Τις ζήλεψα. Καθώς στεκόμουν και τις κοίταζα μου λέει μια από αυτές: «Ελα κοπέλα είναι ωραία»,  «Πολύ θα τόθελα, της απαντάω, αλλά δεν το σκέφτηκα Γενάρη μήνα να φέρω μαγιό». Βάζουνε στα γέλια όλες μαζί και μου φωνάζουνε «έλα με το βρακί κανείς δεν σε βλέπει, μόνες μας είμαστε», «μα ξέρετε δε βλέπω χωρίς γυαλιά, ξαναλέω», «έλα μπες και θα κοιτάμε εμείς για σένα» μου απαντάνε και έτσι κάμφθηκε η αντίστασή μου. Γδύθηκα και έπεσα στο υπέροχο νερό με τα εσώρουχα. Οταν τις πλησίασα μου είπαν ότι αυτή είναι η καθημερινή τους θεραπεία «Εμείς δεν παίρνουμε χάπια για την κατάθλιψη, την πολεμάμε με το κολύμπι. Καλά που μας το μάθανε οι ξένοι, που έρχονται στο νησί μας και κολυμπάνε χειμώνα καλοκαίρι. Δεν ξέραμε τόσα χρόνια τι χάνουμε. Μακάρι να κολυμπούσαν και τα παιδιά μας που ξεροσταλιάζουν στις καφετέριες όλη μέρα με τσιγάρα, καφέδες και σφηνάκια» μου είπανε. Πολύ μεγάλη εντύπωση μου έκαναν τα λόγια τους και δεν τα έχω ξεχάσει από τότε. Το μυστικό λοιπόν στη Ρόδο αν θέλεις να κολυμπήσεις  το χειμώνα είναι να πηγαίνεις μπροστά στο Καζίνο και αν έχει αέρα να προχωράς μετά το Ενυδρείο, από την άλλη πλευρά. Οταν έχει αέρα και κύματα στη μια παραλία, σίγουρα στην άλλη δεν έχει. Το Ενυδρείο (αξίζει να το επισκεφτείς αν βρεθείς στη Ρόδο) βρίσκεται στη βορεινή μύτη του νησιού πάνω πάνω.

 

Φέτος κολύμπησα και λιάστηκα στην παραλία μπροστά ο Καζίνο. Ηταν σχεδόν όλες οι μέρες καλοκαιρινές. Τι άλλο θα μπορούσα να ευχηθώ όταν προγραμμάτιζα αυτές τις διακοπές;   Μια επίσκεψη στη Σύμη. Ε, λοιπόν τη χάρηκα κι αυτή! Την επόμενη της άφιξής μου ο κολητός του αδελφού μου, ξεναγός κι αυτός με πήρε μαζί του στην τελευταία ημερήσια κρουαζιέρα που έγινε από τη Ρόδο.

 

 

ΣΥΜΗ

 

 

 

Στο λιμάνι της Σύμης

 

Μα ήταν τέλεια.Υπέροχη η θερμοκρασία, δροσερό το αεράκι (γιατί η Σύμη βράζει το κατακαλόκαιρο) λίγος ο κόσμος, χαλαροί οι νησιώτες. Κάναμε τις βόλτες μας,

 

χταποδάκι με κάπαρη στο Νηρέα

 

Συμιακό γαριδάκι

φάγαμε στο Νηρέα (εστιατόριο στην άκρη του λιμανιού, που όμως δεν έλεγε και πολλά πράγματα, ευχαριστήθηκα όμως το Συμιακό γαριδάκι, αυτό έτσι κι αλλιώς είναι φρέσκο και ωραίο) και μετά πήγαμε στο μοναστήρι του Ταξιάρχη Μιχαήλ του Πανορμίτη στη βορειοδυτική πλευρά του νησιού. Καθώς έφτανε το σκάφος και το είδα από μακρυά σκέφτηκα αυτό που θα σκεφτόταν ένας ευαίσθητος αρχιτέκτονας, ότι δηλαδή αυτό το τεράστιο κτίριο είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα βάναυσης παρέμβασης στο φυσικό τοπίο.  Δεν ένιωσα δυστυχώς καμμιά κατάνυξη (που νιώθω π.χ. στο μοναστήρι της Παναγίας της Προυσιώτισσας) αλλά εντυπωσιάστηκα από το ωραίο λαογραφικό μουσείο που υπάρχει μέσα στο μοναστήρι. Εκείνη την ημέρα δεν είχαν ηλεκτρικό οπότε δεν πληρώσαμε εισητήριο. Τα περισσότερα εκθέματα δεν μπορούσα να τα δω με γυμνό μάτι, τόσο σκοτεινά ήταν σε μερικές αίθουσες. Είχα όμως τη φαεινή  ιδέα να τα φωτογραφίσω και ο φακός τα έπιασε!

Παραδοσιακό καφενείο της Σύμης - Τιμολέων & Δημήτρης, φραπές και μια παρτίδα τάβλι

Εδώ θα μάθεις πώς μαζεύουνε σφουγγάρια - στα αγγλικά

Τα πιο σκούρα σφουγγάρια έχουν υποστεί λιγώτερη επεξεργασία με χημικά και είναι πιο ανθεκτικά

Ο Θοδωρής -από Συμιακή οικογένεια σφουγγαράδων- μου είπε όλο περηφάνεια ότι ήταν στην Αθήνα τσολιάς της ανακτορικής φρουράς

Σύμη - Το μοναστήρι του Πανορμίτη

 

 

Λαογραφικό Μουσείο - μαγειριό

 

 

Λαογραφικό Μουσείο σκεύη κουζίνας

 

Λαογραφικό Μουσείο - καραβάκια

 

 

Μπουκάλια με ευχές στο Λαογραφικό Μουσείο

 

 

Λαογραφικό Μουσείο - κρεβάτα

  

 

 

Λαογραφικό Μουσείο - Σαλόνι

Τι άλλο έκανα στη Ρόδο; Βόλτες, βόλτες, βόλτες. Με κάθε ευκαιρία πέρναγα τα τείχη και χανόμουν στα σοκάκια της παλιάς πόλης. Αυτή τη φορά, όμως ανακάλυψα και άλλες ωραίες παλιές γειτονιές (τα μαράζια, όπως τα λένε) έξω από τα τείχη, μια και έμενα στη γειτονιά της Μητρόπολης κοντά στο Στάδιο του Διαγόρα. 

ο παπαγάλος που νιαουρίζει

 

Το ρολόι στην παλιά πόλη

  

Η ψαροταβέρνα του Πιζάνια

 

Besara - Το μπαρ και το εστιατόριο της Σάρας

 

Ο Γιώργος Τρι, ο καλύτερος ξεναγός της Ρόδου, με τη Ρίκη Φιρίκη στην αγκαλιά του και δίπλα η Ελσα με το Μαράκι

 

Σάρα και κικιΤΡι (Benetton)

Επίσης έφαγα εξαιρετικά. (Δυστυχώς δεν πρόλαβα να δοκιμάσω την κουζίνα του Rodos Park Suites, που οι φίλοι μου και συνάδελφοι, ειδικοί επί της γαστρονομίας λένε ότι ξεχωρίζει.)  Οπώς πάντα φάγαμε στου Πιζάνια (τα πιο φρέσκα και νόστιμα ψάρια), στην ελληνοϊταλική δημιουργική κουζίνα της Ορνέλα που κατοικοεδρεύει στο εστιατόριο της Σάρας (είναι μια από τις αγαπημένες μου φίλες, αρκεί να σταθείς για λίγο δίπλα της για να γεμίσεις δύναμη και ενέργεια, με άλλα λόγια Σαρα=power) και στον Παλιό Μονόλιθο, το εστιατόριο – αποκάλυψη στο χωριό Μονόλιθος (νότιοδυτικά στο μέσον περίπου του νησιού) που αποτελεί από μόνο του προορισμό!!!  Ηταν όλα εξαιρετικά, θα επανέλθω όμως με περισσότερες φωτογραφίες και πληροφορίες.