Εστιατόριο "Πυξίδα" στα Βραχνέϊκα έξω από την Πάτρα.

Η Πυξίδα είναι ένα -νεανικό θα το έλεγα- εστιατόριο – έκπληξη με σκηνικό λούνα-παρκ δίπλα στη θάλασσα. Τεράστια φωτιστικά-”λαχανικά” κρέμονται από τους ευκάλυπτους που είναι και αυτοί ντυμένοι. Ναι ντυμένοι με φουστανάκι. (Ο εξευτελισμός του δέντρου, δηλαδή, που θα έλεγε και ένας γνωστός μου.) Γύρω από τον κορμό τους είναι περασμένα πολλά μέτρα από καρό άσπρο κόκκινο ύφασμα με ντραπέ  και σούρες, πρώτη φορά το είδα αυτό και τι να σας πω το γιατί δεν το κατάλαβα.  Πάμε τώρα παρακάτω.

Φωτιστικά - "ντομάτες", "πιπεριές" και "κολοκύθες"

 Οι στυλιστικές ακρότητες συνεχίζονται και στο εσωτερικό του εστιατορίου αν και όχι με τόση ένταση. Φωτάκια-ψείρες, κεριά, φαναράκια, λουλούδια φρέσκα και ψεύτικα, ξερά κλαδιά, ολόκληροι κορμοί δέντρων, λουλουδάτα καλύματα στις καρέκλες, όμορφες ζωγραφιές στους τοίχους  και πολλά διαφορετικά διακοσμητικά στοιχεία συνθέτουν ένα εντυπωσιακό μεν άνισο δε αισθητικά αποτέλεσμα.

Στην Πυξίδα πήγαμε το περασμένο Σαββατόβραδο και στις 9 δεν υπήρχε άνθρωπος, δύο ώρες αργότερα, όμως μέσα – έξω  δεν έπεφτε καρφίτσα, οι Πατρινοί φαίνεται βγαίνουν πολύ αργά  το βράδυ για φαγητό.

Ξαφνικά έπιασε τρομερός αέρας, που μας πήρε και μας σήκωσε και αμέσως μετά άνοιξαν οι κρουνοί του ουρανού. Εγινε κατακλυσμός, ίσα που προλάβαμε να πάμε απέναντι για να μη γίνουμε μούσκεμα. Εντύπωση (θετική) μου έκανε πάντως πόσο γρήγορα τα παιδιά που σερβίρουν μεταφέρανε τα πάντα μέσα στο εστιατόριο και μας τακτοποίησαν σε καινούργια τραπέζια.

Ας πάμε στο φαγητό τώρα.  Στην αρχή μας φέρανε το ψωμί (άσπρο και μαύρο πολύσπορο) και το κρασί, χύμα λευκό δροσερό και ευχάριστο, μα πώς να το απολαύσεις μέσα σε κοντόχοντρα γυάλινα πορτοκαλί (από φυσητό γυαλί και ωραία δε λέω)  ποτήρια!

Ευτυχώς είχανε και διάφανα κολονάτα -δηλαδή το κέφι μου έγινε- μου αλλάξανε αμέσως ποτήρι μόλις το ζήτησα. Μας φέρανε και μπόλικα παγάκια (μ’αρέσει πολύ το καλοκαίρι ειδικά να πίνω το λευκό κρασί καλά παγωμένο και αραιωμένο με πάγο)

Η σαλάτα ήταν πολύ ωραία, φρεσκοκομένη και τεράστια όπως όλες οι μερίδες των φαγητών που έβλεπα να πηγαίνουν στα διπλανά τραπέζια, πράγμα που όμως εγώ προσωπικά δεν το θεωρώ καλό. Ενδιαφέρον είχε και η σάλτσα με μαγιονέζα, γιαούρτι και σκόρδο, μας την έφεραν μάλιστα σε χωριστό μπολάκι, πράγμα που μ’άρεσε πολύ.  Βάζεις αν θέλεις, όσο θέλεις.

Φρέσκια σαλάτα με δροσερή σάλτσα σκόρδου

Είχα την ατυχή έμπνευση να παραγγείλω μακαρονάδα με θαλασσινά. Μα καλά θα μου πεις και θάχεις δίκιο “παραγγέλνεις τέτοιο φαγητό σε εστιατόριο χωρίς συστάσεις” ; Ε, τόκανα, λοιπόν, το λάθος και απογοητεύτηκα.

Τα μακαρόνια (τεράστια ποσότητα) άφηναν στο στόμα μια γεύση από αλεύρι, άρα ήταν κακής ποιότητας και τα θαλασσινά δεν ήταν φρέσκα, πράγμα που μου το επιβεβεβαίωσε η -ελαφριά ευτυχώς- δηλητηρίαση που ακολούθησε και πέρασαν μέρες να συνέλθω από το πρήξιμο στην κοιλιά, τη δυσφορία και τα λοιπά δυσάρεστα συμπτώματα.  

Δεν θα σας  πρότεινα λοιπόν να πάτε στην “Πυξίδα” για θαλασσινά, σ’αυτούς μάλιστα θα πρότεινα να τα βγάλουν τελείως από τον κατάλογό τους. Αν βρεθείτε στα Βραχνέϊκα αξίζει να πάτε (είναι και οι τιμές πολύ καλές) διαλέξτε όμως κάτι άλλο πιο σίγουρο γιατί με τα θαλασσινά ειδικά μπορεί να πάθει κανείς μεγάλη ζημιά.

Μακαρονάδα με θαλασσινά

Αντίθετα το καλαμάρι της φίλης μου ήταν εξαιρετικό. Ωραία ψημένο, ζουμερό και νόστιμο. Το ζήλεψα. 

Ψητό καλαμάρι

Μετά το φαγητό πήγαμε για παγωτό λίγο παρακάτω σε ένα παγωτατζίδικο -το άκρον άωτο του κιτς- με καρέκλες και τραπεζάκια – σαν τεράστια  χωνάκια παγωτού. Πλαστικά τα τραπεζάκια, πλαστικά στη γεύση και στη όψη και τα παγωτά στη βιτρίνα, χίλιες φορές το μαλακό παγωτό της μηχανής… 

Κάθισμα - παγωτό χωνάκι

Οταν γύρισα, έψαξα στο διαδίκτυο να βρω τη διεύθυνση του εστιατορίου και τι να δω. Ενα σωρό δημοσιεύματα για πρόστιμα από τον ΕΦΕΤ για τρόφιμα ακατάλληλα που βρέθηκαν στα ψυγεία του! Καταδικάστηκαν δηλαδή, αλλά μυαλό δεν έβαλαν, αφού εμένα τουλάχιστον μου σερβίρανε μπαγιάτικα θαλασσινά.

Και αναρωτιέμαι τώρα. Δέκα χρόνια λειτουργεί αυτό το μαγαζί  -όπως μου είπε εκείνο το βράδυ ένας σερβιτόρος- και είναι φανερό ότι οι άνθρωποι έχουν ξοδέψει πολλά λεφτά για τη διακόσμησή του. Και συνεχίζουν να ξοδεύουν αφού είδαμε ότι μόλις ανακαινίστηκε.

Γιατί, όμως δεν φροντίζουν και το φαγητό; Αυτό είναι το πιο σημαντικό, αυτό πρέπει νάναι πάντα φρέσκο και καλομαγειρεμένο και οι συνθήκες καθαριότητας στην κουζίνα και τα ψυγεία ΑΨΟΓΕΣ .

Δεν είμαι προκατειλλημένη, άλλωστε δεν ήταν χάλια όλα όσα δοκιμάσαμε. Αν βρεθώ στην περιοχή μπορεί να ξαναπάω. Ισως τα πράγματα να έχουν βελτιωθεί.

Πυξίδα, Μονοδενδρίου 78, Βραχνέικα Πατρών.

Η απέραντη παραλία της Κάτω Αχαγιάς

Το περασμένο Σαββατοκύριακο απολαύσαμε τα τελευταία μπάνια του Σεπτέμβη στην Κάτω Αχαγιά, σε μια τεράστια παραλία έξω από την Πάτρα στο δρόμο για τον Πύργο.

Ήταν υπέροχα. Ζεστή και ήσυχη η θάλασσα, ευχάριστο το αεράκι, ήλιος να σε χαϊδεύει. Τι άλλο μπορεί να επιθυμήσεις όταν κοντεύει να βγει και ο Σεπτέμβρης!

Είμαστε απροετοίμαστες, ούτε ένα μπουκαλάκι νερό δεν είχαμε μαζί μας γιατί ο στόχος ήταν να αράξουμε σε ένα από τα μπαράκια της παραλίας.

Πράγματι πιάσαμε πρώτο τραπέζι πίστα (γράφε ξαπλώστρες και ψάθινη ομπρέλα στην πρώτη σειρά) και περιμέναμε να ανοίξει το μπαρ και γενικά να έρθει κόσμος . Βλέπεις είμαστε πρωϊνοί τύποι εμείς.  Αλλά κανείς! Ψυχή στην παραλία. Κάναμε βέβαια υπομονή, Cook σε σένα το λέω, είχαμε πιει άλλωστε τον πρώτο καφέ της ημέρας στο σπίτι.

Δύο ώρες αργότερα το μυστήριο λύθηκε. Δύο πολύ ευγενικοί νεαροί πέρασαν δίπλα μας με καφέδες στο χέρι που τους είχαν αγοράσει όπως μας είπαν  στην πλησιέστερη καντίνα του δρόμου -προσφέρθηκαν μάλιστα να πάνε να φέρουν και για μας (!!!) πράγμα που μας έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση -τέτοια ευγένεια δεν συναντάς πια στις παραλίες γύρω από την Αθήνα, το αντίθετο μάλιστα. Αυτοί λοιπόν μας εξήγησαν ότι το μπαρ έχει κλείσει για χειμώνα απλά δεν είχαν ακόμη μαζέψει τα έπιπλα.

Τέλος πάντων, η φίλη μου που έχει εξερευνήσει την περιοχή, έφυγε προς αναζήτησιν νερού και λοιπών προμηθειών και την ώρα που άρχιζα να ανησυχώ, γιατί καθυστέρησε, εμφανίστηκε κουβαλώντας θριαμβευτικά νόστιμες τηγανητές πατάτες (αληθινές) και πεντανόστιμες τυροκροκέτες!

Βάρκα στο γιαλό

 Ωραίες ήταν οι βόλτες που κάναμε στην περιοχή για να ρουφήξουμε τις τελευταίες εικόνες της ήρεμης φθινοπωρινής φύσης. Ωραίες και οι κουβέντες μας, στιγμή δεν σταματήσαμε το μπλα μπλα όλο το Σαββαρτοκύριακο.

Οι περισσότερες παραλίες εδώ γύρω δεν φαίνονται καν, είναι πνιγμένες στα φύκια. Τόσο φύκι είχα να δω από παιδί όταν είχα πάθει κοκύτη. Βήχαμε, βήχαμε και μας πήγε ο πατέρας μου, τον αδελφό μου κι εμένα – πιτσιρικάκια-  στη Σαλαμίνα.

Εκεί μέσα σε μια βάρκα,  μας είπε να κρεμάσουμε το κεφάλι μας πάνω από τα (μαύρα) φύκια και να παίρνουμε βαθειές εισπνοές. Τώρα αν μαλάκωσε ο  βήχας θα σε γελάσω. Δεν το θυμάμαι. Θυμάμαι όμως πολύ έντονα τη μυρωδιά που είχαν τα φύκια και μόλις τα ξαναμύρισα νάσου και η ανάμνηση του μπαμπά, του βήχα και της βάρκας.

Στο ταβερνάκι με τη βάρκα

Σ’αυτόν τον κολπίσκο υπάρχει ένα πολύ ρομαντικό ταβερνάκι που σε στέλνει πίσω δεκαετίες, οι φίλοι μου όμως μου είπαν ότι εδώ το φαγητό δεν είναι καλό. Σ’αυτές τις περιπτώσεις τι κάνουμε; Τρώμε μόνο ντοματοσαλάτα και ψωμί άντε και καμμιά πατάτα (ποτέ τυρί). Ευτυχώς ήταν κλειστό, έτσι δεν μπήκαμε στο δίλημα να μείνουμε ή να φύγουμε.

 Θλιβερό, όμως, ήταν το θέαμα των σκουπιδιών.  Υπήρχαν παντού  (δεν τα φωτογράφισα επίτηδες αλλά έκανα μεγάλο κόπο να τα κρατήσω έξω από το κάδρο μου) για να μας θυμίζουν πόσο αδιάφοροι είναι οι άνθρωποι για το περιβάλλον. ΄Αλλα τα φέρνει η θάλασσα, άλλα τα πετάνε περαστικοί, που έρχονται με τα πόδια  ή τα εκσφενδονίζουν από τ’ αυτοκίνητο και βέβαια δεν τα μαζεύει κανένας, μένουν εκεί και δηλητηριάζουν τη φύση.

Θλιβερό βρήκα και κάτι άλλο. Πήρα ένα δρομάκι στο χωριό που μείναμε -λέγεται Καμίνια- για να βγω στη θάλασσα. Το δρομάκι ήταν αδιέξοδο. Κατέληγε σε σκαλοπάτια, φύκια,  θάλασσα. 

Καμίνια, η θέα στη θάλασσα (αριστερά) από τα σκαλοπάτια

Αριστερά και δεξιά τα σπίτια -για την ακρίβεια οι κήποι τους, όλο γκαζόν και δέντρα γύρω γύρω- είναι κρεμασμένα κυριολεκτικά πάνω από το νερό. Το καλοκαίρι μου είπαν ότι περισσεύει μια λωρίδα άμμου και για τους περαστικούς που θέλουν να βγουν στη θάλασσα.

Καμίνια, η θέα στη θάλασσα (αριστερά) από τα σκαλοπάτια.

Mmmmm ναι επιτέλους βρέχει και στη γειτονιά μου.

Ωραία μαλακή, ποτιστική βροχούλα. Σήμερα αποσυνδέσαμε και το αυτόματο πότισμα. Και γιατί να σηκωθούμε παρακαλώ από το κρεβάτι; Να πιούμε καφέ στο κρεβάτι, αυτό είναι να κάνουμε σήμερα, με τα ρολά ανεβασμένα ή τα παντζούρια ανοιχτά -ότι προτιμάς- και τις κουρτίνες τραβηγμένες, να μπαίνει μέσα η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος (λέμε τώρα …) και η γκριζάδα του ουρανού.

Αυτά έγραφα χθες, σήμερα φυσάει πολύ και έχει λίγα σύννεφα. Κι αυτό μ’άρέσει βέβαια αρκεί να μη φεύγουν οι γλάστρες.

ΚΑΛΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

"Τα Κιούπια", Κολωνάκι

Καλεσμένοι του Δήμου Γρεβενών και του εστιατορίου “Τα Κιούπια”, που βρίσκεται στη γωνία Δεινοκράτους και Αναπήρων Πολέμου  στο Κολωνάκι, το βράδυ της περασμένης Δευτέρας είχαμε  την ευτυχία να δοκιμάσουμε τα εξαιρετικής νοστιμιάς Μαγιάτικα άγρια μανιτάρια των Γρεβενών μαγειρεμένα με αγάπη και πολύ μεράκι από τον Βαγγέλη Κουμπιάδη.

Στα Κιούπια τρως -έτσι κι αλλιώς- πάντα καλά (αν και πάρα πολύ για τις δικές μου αντοχές) όμως αυτή τη φορά το σύνολο ήταν πραγματικά καταπληκτικό.

Η βραδιά ξεκίνησε με μια παρουσίαση Γρεβενιώτικων προϊόντων που ήταν εκτεθιμένα στην είσοδο του καλού εστιατορίου και μια προβολή slides των πιο σημαντικών ειδών μανιταριών, βρώσιμα και δηλητηριώδη. Εντυπωσιάστηκα από τον αριθμό. Στα Γρεβενά έχουν ταυτοποιηθεί 1200 είδη! Είδαμε από κοντά τα άγρια μανιτάρια της εποχής

ένα καλάθι άγρια μανιτάρια από τα Γρεβενά

Από αριστερά προς τα δεξιά, στο καλάθι είναι τοποθετημένα τα αγαρικά, τα πλευρώτους, οι μορχέλες, το μαράσμειο των τριάδων (στο πιάτο δεξιά), στο κέντρο βρίσκονται οι αμανίτες του Καίσαρα, τα βασιλομανίταρα, επάνω αριστερά οι βωλίτες, τα τριχόλαμα και οι κανθαρίσκοι. (Επειδή όμως δεν είμαι και πολύ σίγουρη ότι τα έπιασα σωστά τα ονόματα, παρακαλώ όποιον ξέρει να με διορθώσει)

προϊόντα Γρεβενών

Δίπλα στα μανιτάρια οι οργανωτές εκθέσανε βιβλία με μανιτάρια

( είδαμε τα βιβλία των μανιταριών του Γιώργου Κωνσταντινίδη καθώς και το βιβλίο με τις συνταγές της Δήμητρας Βέργου – για συνταγές κλπ κάνε κλικ στο μπλογκ της Δήμητρας http://manitarosyntages.blogspot.com/ ) και ωραία Γρεβενιώτικα προϊόντα, όπως τα βραβευμένα τυροκομικά προϊόντα ΒΙΟΠΑΝ, το αλεύρι του Αγίου Αχιλλείου, Γρεβενίτη οίνο από το Κτήμα Ζέρβα, ζυμαρικά, ρύζι και σάλτσες με μανιτάρια αλλά και αποξηραμένες φράουλες, γλυκό κουταλιού και λουκούμια από μανιτάρι,σαπούνι από άγρια τσουκνίδα, και μανιταρομπαχαρικό (σκόνη από αποξηραμένα μανιτάρια που δίνει ένταση και άρωμα στα φαγητά).

αποξηραμένα μανιτάρια και σάλτσες

Η συλλογή των προϊόντων που παράγει το εργαστήριο “Μανιταροπροϊόντα Γρεβενών” (η ιστοσελίδα τους είναι υπό κατασκευή: www.tomanitari.gr, αλλά στο τηλέφωνο 24620-80007 μπορεί κανείς να μάθει που θα βρει τα προϊόντα)  είναι απίθανη, τι να πω. Γιατί να αγοράζουμε, λοιπόν, ιταλικά αποξηραμένα πορτσίνι όταν ακόμη και οι Ρωμαίοι Καίσαρες, παρακαλώ, προτιμούσανε τα μανιτάρια Γρεβενών για τη νοστιμιά τους;  Και να πω την αλήθεια όλα τα περίμενα, αλλά ότι υπάρχει και γλυκό κουταλιού με μανιτάρι δεν το φανταζόμουν. Και όμως γίνεται, το δοκιμάσαμε μέσα σε παγωτό και μους σοκολάτας και  το λέω είναι απίθανο.

Και για να μην καθυστερούμε άλλο  σας παρουσιάζω και το μενού, που μπορείτε να απολαύσετε κι εσείς μέχρι και τις 07 Ιουνίου:

Μανιταρόσουπα

Ηταν η νοστιμώτερη που έχω φάει ποτέ στη ζωή μου, δεν θα τη δείτε όμως γιατί η φωτογραφία δεν μου πέτυχε…

Χειροποίητο τυρόψωμο με μπατζο

Τυρόψωμα με μπατζο

Ο μπάτζος είναι ένα  τυρί από γίδινο ή πρόβειο γάλα (ή από αιγοπρόβειο) μερικά αποβουτυρωμένο που τυροκομείται παραδοσιακά στην Κεντρική και Δυτική Μακεδονία.  Ο Κουμπιάδης τον έβαλε στα ψωμάκια του που ήταν εξαιρετικά.

Πράσινη σαλάτα με ανεβατό τυρί

Μετά ήρθε μια δροσερή πράσινη σαλάτα με σέσκουλα, δυόσμο, κουκουνάρι, ανεβατό τυρί και χειροποίητα παξιμαδάκια.

Μελιτζανοσαλάτα με μανίτες, γιαούρτι και τυρί

Μελιτζανοσαλάτα με μανίτες

Ο σερβιτόρος λιάνισε μπροστά μας την καπνισμένη μελιτζάνα και τα ψημένα μανιτάρια και τα ανακάτεψε όπως ήταν καυτά με γιαούρτι και τυρί. Δεν ήθελα τίποτα άλλο. Θα μπορούσα να σταματήσω εδώ το φαγητό, τόση ήταν η απόλαυση. Συνέχισα όμως.

τηγανοχορτόπιτα με μανιτάρια και φέτα Γρεβενών

Τηγανοχορτόπιτα

Η λεπτή πιτούλα σαν κρέπα με μια γέμιση από άγρια χόρτα, μανιτάρια, άνιθο και φέτα είχε γεύση άριστη.  Στη συνέχεια ήρθαν ταλιατέλες με τρούφα, μανιτάρια και βότανα, που κατά τη γνώμη μου ήταν το πιο αδύναμο -γευστικά- πιάτο της βραδιάς. Το βρήκα κάπως στεγνό και όχι τόσο νόστιμο ή αρωματικό όσο τα υπόλοιπα.

Μπιφτεκάκια - γλειφιτζούρι

Γλειφιτζούρια από μοσχάρι

Τα ορεκτικά τελειώσανε με γλειφιτζούρια από μοσχαρίσιο  κιμά, που ήρθαν μαζί με πιτούλες χειροποίητες, ποτισμένες με ζωμό από βότανα,  αρωματική σάλτσα ντομάτας και ψιλοκομμένα αρωματικά χόρτα.

Τα κυρίως πιάτα ήταν τέσσερα

πετεινός κρασάτος με μανίτες και πέτουρα

Κόκορας κρασάτος

Πρώτος ήρθε ο ορεινός πετεινός με πέτουρα ( χειροποίητο ζυμαρικό) και μανίτες σε κρασάτη σάλτσα αρωματισμένη με δενδρολίβανο. Ενα πιάτο εξαιρετικό ακόμα και για μένα που με τα πουλερικά δεν τα πάω καλά.

Κατσικάκι φρικασέ με μανιτάρια

Κατσικάκι φρικασέ

Πεντανόστιμο ήταν και το κατσικάκι φρικασέ με σέσκουλα, σέλινο και μανιτάρια (δε λέω, το φρικασέ είναι αγαπημένο μου φαγητό αλλά τα μανιτάρια του δίνουν άλλη γλύκα)

Η πιατέλα με τα ψητά όταν είχε ήδη αρχίσει να αδειάζει

Τα ψητά κρέατα ήταν κι αυτά εκλεκτά. Η χοιρινή (τριανταπεντάρα έλεγε στο μενού αλλά δεν κατάλαβα τι θα πει, το πάχος της είναι άραγε που την χαρσκτηρίζει;) μπριζόλα -που υποθέτω ότι ήρθε από την μονάδα βιολογικής παραγωγής χοιρινών Παπαγεωργίου που βρίσκεται στο χωριό Δεσπότης Γρεβενών- ήταν σβησμένη με ούζο και πε-ντα-νό-στι-μη, όμως εξίσου νόστιμο και απαλό στη γεύση ήταν και το μπακλαβά μπιφτέκι γεμισμένο με κασέρι Γρεβενών, μανιτάρια και πράσινο φυστίκι.

Το δείπνο έκλεισε με δύο εκλεκτά γλυκά.

σπιτική μους

Η μους είναι από αυθεντική γαλλική συνταγή που έδωσε στον σεφ ένα βράδυ μια περαστική πελάτισσα, Γαλλίδα γιατρός. Ετσι την έφιαχνε η μαμά της, μου είπε ο Κουμπιάδης.

παγωτό κρέμα με μανιτάρια

Καλή η μους, αλλά η αποκάλυψη της βραδιάς για μένα τουλάχιστον, ήταν το παγωτό. Μια απλή πλούσια κρέμα από αγνό γάλα με κομματάκια γλυκό κουταλιού μανιτάρι που ήρθε πασπαλισμένο με λεπτοτριμμένο αμύγδαλο πάνω σε ένα μαξιλαράκι από ρόδινο ζελέ.

Να μην το ξεχάσω. ‘Οση ώρα τρώγαμε μας γέμιζαν το ποτήρι με ένα ωραίο κοκκινο κρασί από το Κτήμα Ζέρβα. Ηταν η καλύτερη επιλογή για το φαγητό, γιατί πώς να το κάνουμε, η αρμονία φαγητού και κρασιού έχει άμεση σχέση με το τερουάρ (συνδυασμός εδάφους, κλίματος, τοπογραφίας, ποικιλίας αμπέλου και ανθρώπινων παρεμβάσεων). Όλα τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν, άλλωστε, για τα πιάτα αυτού του δείπνου ήρθαν από την ίδια περιοχή, δηλαδή τα μανιτάρια, τα χορταρικά αλλά και τα χορταράκια που τρώνε τα ζωντανά άρα και το κρέας και τα γαλακτοκομικά φέρουν τα αρώματα της ίδιας γης.

Να πω και κάτι ακόμη. Στην εκδήλωση γνωρίσαμε ενθουσιώδεις Γρεβενιώτες, γιατί να μην είναι άλλωστε; Εχουν τον ενθουσιασμό τον ανθρώπων που κάνουν καλά τη δουλειά τους και πάνε μπροστά. Μαζί τους ήταν και ο δήμαρχος της πόλης Γιώργος Νούτσος, ενθουσιώδης κι αυτός γιατί κατάλαβε ότι το μανιτάρι μπορεί να γίνει το όχημα που θα τραβήξει ολόκληρη την περιοχή, στηρίζει λοιπόν κάθε προσπάθεια που  ενισχύει το μύθο της πόλης του: Γιατί τα Γρεβενά είναι αναμφίβολα η πόλη του μανιταριού. Στα Κιούπια συναντησα και τον Γιάννη Κουτσομύτη, το γιο του Μακεδόνα φίλου μου Κώστα Κουτσομύτη, που είχα χρόνια να δω και με την ευκαιρία έμαθα ότι γυρίζει ένα σχετικό ντοκυμαντέρ.  Εκείνο το βράδυ γνώρισα και τον “Αυλάρχη” όπως έμαθα ότι φωνάζουν οι φίλοι του τον Θεόδωρο Καραγιάννη, ιδιοκτήτη της παραδοσιακής ταβέρνας “Αυλαίς” -αυτό ήταν το όνομα μιας αρχαίας πολης στην ευρύτερη περιοχή των Γρεβενών- που ειδικεύεται στις συνταγές με άγρια μανιτάρια. (www.aulais.gr)

Τι μου μένει τώρα να κάνω; Μα ένα ταξίδι στα Γρεβενά για να δοκιμάσω από κοντά τις λιχουδιές της περιοχής. (Στα Γρεβενά διοργανώνεται  και  το φεστιβάλ μανιταριού από  22-24 Αυγούστου, που συγκεντρώνει πολλούς Ελληνες και ξένους μανιταρόφιλους και μανιταροσυλλέκτες)

Την Κυριακή, το απόγευμα της 17ης  Μαϊου βρέθηκα να σουλατσάρω στη Βάρνα μαζί με συναδέλφους δημοσιογράφους από άλλες χώρες.

Είχαμε πάει στη Βουλγαρία για να εκπροσωπήσουμε τις Ενώσεις μας στην ετήσια συνάντηση των Ευρωπαίων δημοσιογράφων που έγινε σε ένα θέρετρο κοντά στη Βάρνα και την Κυριακή αφού επισκεφτήκαμε ένα (χάλια) οινοποιείο πήγαμε να δούμε την ωραία πόλη που είναι χτισμένη πάνω στη Μαύρη Θάλασσα.

Είχε μια γλύκα εκείνο το απόγευμα.

Η αρχιτεκτονική μου θύμισε Αυστρία και η ατμόσφαιρα της πόλης Ελλάδα αρκετές δεκαετίες πριν όταν οι άνθρωποι απολαμβάνανε τη βόλτα τους στα πάρκα και στις αμμουδιές, καθόντουσαν σε παγκάκια, οι έφηβοι έπαιζαν μπάλα σε αλάνες και τα κορίτσια βγαίνανε σεργιάνι χαμογελαστά και κρατημένα χέρι χέρι. 

Οι Βούλγαροι είναι σαφώς πιο φτωχοί από μας, αλλά στη Βάρνα τουλάχιστον εκείνη την ημέρα είχαν κάτι που εμείς έχουμε χάσει προ πολλού: απολαμβάνανε την ελευθερία τους και την ήρεμη ομορφιά ενός Μαγιάτικου απογεύματος.

Αυτό είναι ένα ποταμάκι που διασχίζει ένα ωραίο πάρκο και καταλήγει στη Μαύρη Θάλασσα.

Τη θάλασσα δεν τη βλέπεις. Είναι πίσω από μπαρ και από ταβέρνες που είναι χτισμένα στη σειρά κατά μήκος της παραλίας και πρέπει να περάσεις μέσα από αυτά για  να πας στην αμμουδιά. Από την άλλη πλευρά του δρόμου που όλοι κάνουν βόλτα πάνω κάτω,  το ίδιο κάναμε κι εμείς, υπάρχει μια ωραία κατάφυτη πλαγιά.

Αφού περπατήσαμε στην παραλία, περάσαμε μέσα από το πάρκο που είναι κοντά στη θάλασσα και κάναμε μια στάση για καφέ.

Μετά κάναμε ένα πολύ μεγάλο γύρο μέσα στην παλιά πόλη. Εντύπωση μου έκανε ο οργασμός ανακαίνισης. Λες και οι κάτοικοι της Βάρνας (και της Βουλγαρίας ολόκληρης γιατί το ίδιο παρατήρησα και σε όλες τις διαδρομές που κάναμε με  αυτοκίνητο) αποφάσισαν όλοι μαζί να αντικαταστήσουν τα παλιά παράθυρα σε σπίτια και διαμερίσματα με νέα κουφώματα αλουμινίου.

Ενας γλάρος μου έκανε την τιμή να ποζάρει για χάρη μου με φόντο το μοναδικό γκράφιτι που είδα σε ολόκληρη την πόλη. Ηταν στην πίσω πλευρά του θεάτρου.

Μετά από περπάτημα ωρών ξαναγυρίσαμε στο κομμάτι της πόλης που βρίσκεται κοντά στη θάλασσα. Στο δρόμο ρωτήσαμε ένα ευγενικό ζευγάρι -μεσήλικες Βούλγαροι που μίλαγαν αγγλικά- που θα μπορούσαμε να φάμε καλά και μας σύστησαν το ψαράδικο της παραλίας, ένα γαλλικό και ένα ιταλικό εστιατόριο. Το ψαράδικο ήταν πράγματι πολλά υποσχόμενο, το είχαμε βάλει από νωρίς στο μάτι.  Χαρούμενοι Βούλγαροι τρώγανε μαριδούλες και άλλα ψαρικά στη λαδόκολα,  παραήταν, όμως, λαϊκό, τα τραπέζια ήταν κολημένα το ένα δίπλα στο άλλο και μύριζε έντονα ψαρίλα. Για λόγους καθαρά αισθητικούς, λοιπόν (και επειδή τις προηγούμενες μέρες είχαμε πείξει στη μιζέρια) προτιμήσαμε το ιταλικό που βρισκόταν μέσα σε έναν ωραίο νοσταλγικό κήπο με μεγάλα δέντρα, που μου θύμιζε εστιατόριο επαρχιακής πόλης στην Ιταλία. Και δεν χάσαμε. Η πίτσα ήταν πεντανόστιμη και τέλεια, με πολύ λεπτή τραγανή ζύμη, όπως ακριβώς θα την έτρωγες στην Ιταλία και πολύ χάρηκα γιαυτό.

Για την ιστορία αναφέρω ότι σκάσαμε τρώγοντας και πληρώσαμε μόλις 5 ευρώ το άτομο (με πουρμπουάρ παρακαλώ). Στη Βουλγαρία πληρώνεις με λέβα αλλά σε μερικά μέρη δέχονται και ευρώ. (Τα 10 ευρώ τα αλλάζουν από 16-19 λέβα.) Το δωμάτιο με πρωϊνό σε ένα συμπαθητικό ξενοδοχείο στην Βάρνα κοστίζει 30 ευρώ. Το ταξί είναι επίσης πολύ φτηνό στη Βουλγαρία. Για μια απόσταση 10χλμ, αν θυμάμαι καλά, πληρώσαμε 7 λέβα.

Στη Βουλγαρία δοκιμάσαμε επίσης σούσι (ναι σούσι, καλά το διάβασες) πολύ ωραία αλλαντικά, τυριά, εξαιρετικό κόκκινο κρασί και μια υπέροχη ρακή-γκράπα. Είμαι γερό ποτήρι και ήπια μπόλικο κρασί στο κοκτέιλ που έδωσε προς τιμήν μας ένα βράδυ ο δήμαρχος της πόλης αλλά αν και ζαλίστηκα ευχάριστα καθόλου δεν με πείραξε, πράγμα που σημαίνει ότι ήταν καλής ποιότητας. (Το στομάχι και το κεφάλι μου δεν ξεγελιούνται ποτέ). Η δεξίωση έγινε σε ένα χλιδάτο μέρος (κάθε τόσο σταματάγανε απέξω τεράστια τζιπ, οι άνδρες -πλήν του δημάρχου που ήταν φίνος και κομψός- ήταν κάπως χοντροκομένοι και οι γυναίκες μοιαζανε όλες με Τζούλια Αλεξανδράτου σε μελαχροινή ή ξανθειά εκδοχή) πάνω στη θάλασσα, λίγο έξω από τη Βάρνα . Ηταν μέσα στο πράσινο και απόρησα γιατί οι διακοσμητές είχαν την έμπνευση να γεμίσουν την παραλία με τεράστιους πλαστικούς φοίνικες με μαύρο κορμό και  (φλούο) σκούρο οινοπνευματί φύλλωμα. Η αμμουδιά πάντως ήταν χρυσαφένια και πεντακάθαρη και οι ξαπλώστρες (και κρεβάτια με ουρανό και κουρτίνες) υπέροχες. Το τελευταίο ποτήρι κρασί το απόλαυσα εκεί πέρα ξαπλωμένη αγναντέβοντας τη θάλασσα και τα φώτα της πόλης.

΄Αγρια μανιτάρια από τα Γρεβενά

Σας αρέσουν τα μανιτάρια;

Αν ναι, κάντε κλικ στο μπλογκ “Ανθρωποι του Κόσμου” :

www.kikitriantafylli.wordpress.com

“Το στέκι του Γιαννή” -ναι καλά διάβασες Γιαννή, τον λέμε και όχι Γιάννη-  είναι το πρώτο μαγαζάκι – delikatessen που συναντάς μόλις φτάσεις στο Μεγάλο Χώριο, κάτω στο Μυλοκάλανο απέναντι από το δημόσιο parking .

Λίγο πιο πάνω στη ανηφόρα που οδηγεί στην πλατεία, πλάι πλάι είναι τα μαγαζιά του Πάνου Καρίπη και της Μαρίας Χάσκου

Πάνος Καρίπης

η καινούργια ταμπέλα του Καρίπη

Ειδικότητα του Πάνου τα ζυμαρικά και τα τυριά, ενώ της Μαρίας τα γλυκά κουταλιού, οι μαρμελάδες και τα λικεράκια.

Το Εργαστήρι γλυκών της Μαρίας Χάσκου - Μαχαλιώτη

Το γαλακτομπούρεκο του Καρβέλη

 Η Ελένη Δασκαλάκη είναι ζωγράφος. Σπούδασε στην Ιταλία. Εδώ και αρκετά χρόνια έχει εγκατασταθεί στο χωριό και στο εργαστήριό της ετοιμάζει  διάφορα ωραία διακοσμητικά από φυσικά υλικά. Μ’αρέσουν πολύ τα στεφάνια της από ξερά λουλούδια και κλαριά και βέβαια οι ταμπέλες της. Η Ελένη, που υπογράφει ΕΔΑΣ, έχει φιλοτεχνήσει τις περισσότερες ταμπέλες σε επιχειρήσεις της περιοχής.

Το εργαστήριο της Ελένης Δασκαλάκη

Εργο της Ελένης είναι και τα ωραία γραμματοκιβώτια, το ένα έξω από το εργαστήριό της και το άλλο έξω από το Παραμύθι.

το γραμματοκιβώτιο της Ελένης

το γραμματοκιβώτιο του Φώτη

Το “Παραμύθι” είναι το στέκι των νεώτερων -οι μεγαλύτεροι προτιμούν να τα πίνουν στο ξενοδοχείο στην πλατεία.

Το "Παραμύθι" του Φώτη

 Εδώ που σήμερα είναι το “Παραμύθι” παλιότερα βρισκόταν η χασαποταβέρνα του Γιώργου Πριόβολου.  Το πρωί αγοράζαμε κρέας για το σπίτι  και το βράδυ τρώγαμε υπέροχα ψητά. (Αυτή η φωτογραφία δεν είναι δική μου, ας είναι καλά ο ξάδερφος ο Σταύρος Πριόβολος, ο γιος του θείου Γιώργου, που μου την έστειλε.)

Χασάπικο το πρωί, ταβέρνα το βράδυ

Το μαγαζί του Κρίκου έχει κλείσει πια αλλά είναι καλοδιατηρημένο και το καλοκαίρι εδώ απέξω λειτουργεί η “μικρή Βουλή” – κατάλαβες τώρα. 

τα ψιλικά του Κρίκου

 Στου Βαστάκη θα φας τα καλύτερα σουβλάκια της επικράτειας από νόστιμο κρέας, κομένο στο χέρι και σαλάτα με εξαιρετικό αγουρέλαιο.

Η ψησταριά του Βαστάκη

Παλιά στο χωριό υπήρχαν πολλά μαγαζιά: μπακάλικα, ραφεία, τσαγκάρικα, μόνο φούρνο δεν είχαμε, το ψωμί το έψηναν οι νοικοκυρές στο φούρνο του σπιτιού. Τώρα κλείσανε όλα αυτά εκτός από το οινοπαναντοπωλείο του Κωστούλα Βονόρτα, που γερνάει μαζί με τον ιδιοκτήτη και τους πελάτες του.

Το παλιό καφενείο-μπακάλικο του Κωστούλα

Λαογραφικό Μουσείο Μεγάλου Χωριού

Στο λαογραφικό μας μουσείο συγκινούμαι κάθε φορά που βλέπω μεταξύ άλλων  -οικογενειακών ενθυμίων- ταμπέλες και αντικείμενα από τα παλιά μαγαζάκια όπως το παπουτσίδικο του Αναγνωστόπουλου.

το τσαγκάρικο στο μουσείο

το τσαγκάρικο του Σωτήρη όπως ήταν παλιά

Από ένα ρεπορτάζ με ταμπέλες δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι ξενώνες. Στο χωριό υπάρχουν πολλοί, δεν έχουν όμως όλοι ταμπέλα, όπως η “Ανεράδα” -by the way το πρώτο και πιο cute boutique hotel στην Ελλάδα-, η “Φωλίτσα, το “Αγνάντι” και το “Πέτρινο”.

Ο ρομαντικός ξενώνας της Μαρίας Γιαννάκου

το "Πέτρινο" της Βασιλικής Ιμβρου

Ο ξενώνας της Βαλεντίνας Πριόβολουτα δωμάτια της Φρόσως Γιαννακοπούλου

το εστιατόριο του Γιώργου Γιαννακόπουλου στον Αη Θανάση

Το χωριό μας από το μπαλκόνι του Πριόβολου (Αγνάντι)

Πάσχα, μια ολόκληρη βδομάδα θα μείνω και φέτος στο χωριό και είμαι τόσο χαρούμενη.

΄Ηρθαμε χθες, ήταν βροχερά αλλά σήμερα είναι μεγαλοπρεπής ο ουρανός. Στο ξενοδοχείο μας  (κοινοτικό εξ ου και το μας) “Αντιγόνη”, στην πλατεία έχει πλέον δωρεάν πρόσβαση στο Ιντερνετ, νάσου κι εγώ λοιπόν με τη φωτογραφική μηχανή και το λαπτοπ να πίνω τον πρώτο πρωϊνό καφέ.  

Τα πρώτα ανθάκια της ροδιάς μου

Αυτη την είκονα είδα από το παράθυρο μόλις ξύπνησα κι αυτές:

Η ανθισμένη δαμασκηνιά

Η Χελιδόνα και η Καλιακούδα (που δεν φαίνεται στη φωτογραφία γιατί είναι πάνω από το σπίτι μου) είναι ακόμη χιονισμένες στις κορφές τους

και η κορομηλιά

Ανθισαν και τα δακράκια. Βγαίνουν σε 2.000μ υψίμετρο. Εχω κι εγώ στο παρτέρι μου, δυο ριζούλες. Τις έφερε ο θείος μου ο Σπύρος μετά από μια βόλτα στο βουνό.

Τα δακράκια στο παρτέρι

Ξεπετάχτηκαν και οι τουλίπες της Ανθούλας

Οι τουλίπες της ξαδέρφης μου

Μετά πήρα τους δρόμους για να βγάλω κι άλλες φωτογραφίες. Το Ιντερνετ όμως εδώ σέρνεται, θα τις δείτε λοιπόν μόλις γυρίσω.

Κυρολούλουδα στο παρτέρι του ξενοδοχείου Αντιγόνη

Λευκές, μώβ, πορτοκαλί, ρόδινες, κίτρινες, κατακόκκινες. Οι τουλίπες είναι οι βασίλισσες της εποχής. Τις φυτέψανε ακόμη και στη ρίζα του ΄μεγάλου πλάτανου στην πλατεία.

Στη ρίζα του πλάτανου

Στο χωριό μας τις τουλίπες τις λένε κυρολούλουδα και το γκι, αγριοπούρνι.

Αγριοπούρνι στην πλατεία του Μ.Χωριού

Αυτό εδώ που φωτογράφισα καθόλου άγριο δεν είναι αλλά κι αυτό (τιμητικά) αγριοπούρνι το ονομάζουν.

Ανθισμένη τσιντόνια στο Λαογραφικό Μουσείο

 Στην είσοδο του Λαογραφικού Μουσείου -βρίσκεται σε ένα ωραίο παλιό σπίτι που παλιότερα φιλοξενούσε την Οικοκυρική Σχολή του χωριού- μια ολάνθιστη ρόδινη τσιντόνια  σπάει την αυστηρότητα του γκρίζου της ντόπιας  πέτρας.

η καμέλια στην αυλή της Ανεράδας

Φέτος το Πάσχα, ανθισμένη είναι και η καμέλια της Μαρίας της Γιαννάκου στην αυλή της “Ανεράδας”

Οι τουλίπες του Γιώργου στον Αη Θανάση

Στον Αη Θανάση οι τουλίπες και τα άλλα λουλούδια έχουν ανοίξει για τα καλά, γιατί εκεί τα βλέπει ο ήλιος συνέχεια.

Ζουμπούλια στον Αη Θανάση

Μωβ Πετούνιες

Στον Αη Θανάση εκτός από τουλίπες τα παιδιά έχουν φυτέψει -σε γλάστρες και παρτέρια από μεγάλους κορμούς- πετούνιες, μαργαρίτες, κρινάκια και ζουμπούλια, ένα χάρμα είναι να τα βλέπεις πολύχρωμα και ανθισμένα.

Το μονοπάτι κάτω από το σπίτι μου

Ολα είναι πράσινα και ανθισμένα αυτή την εποχή ακόμα και τα μονοπάτια και τα σκαλοπάτια που δεν πολυπατιούνται, όπως αυτό που ξεκινάνε πίσω από το Ρολόι και ανεβαίνουν προς τα μεγαλόπρεπα σπίτια των οικογενειών Καναρά και Ντούμα.

Τα ανθισμένα σκαλοπάτια απέναντι από το Ρολόι

Ανθισμένοι είναι ακόμη και οι πέτρινοι τοίχοι, σαν τους κάθετους τοίχους του Patrick Blanc. Σποράκια από λουλούδια και πρασινάδες φωλιάζουν μέσα σε “τσεπάκια” από βρύα και τρυπούλες ανάμεσα στις παλιές πέτρες. Δεν χρειάζονται χώμα, τους αρκεί η υγρασία και το φως της μέρας για να αναπτυχθούν.

"Κάθετοι" κήποι στο Μεγάλο Χωριό

Ανθισμένος τοίχος πάνω από το Κεφαλόβρυσο

Η είσοδος του Κεφαλόβρυσου από το Μυλοκάλανο (στη γέφυρα)

Φέτος το χειμώνα είχαμε πολλά χιόνια και πολλά νερά. Γέμισαν τα ρέματα και τα ποτάμια. Μακάρι να μπορούσα να σας μεταφέρω και τον ήχο του νερού που τρέχει με δύναμη στο Κεφαλόβρυσο -το ρέμα κάτω από το σπίτι μου- είναι μαγικός.

Το μονοπάτι μέσα στο Κεφαλόβρυσο

ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΑΡΛΙΑΡΟΣ – Μαθήματα γλυκειάς αλχημείας